Aansluitend ontving ik een buitenlandbeurs waarmee ik nog een jaar in Griekenland ging studeren, in Athene aan de Université Polytechnique et des Arts. Helaas staakte daar alles en iedereen. Na 3 maanden ben ik uit onvrede naar Naxos vertrokken en heb daar 9 maanden enkel figuratief getekend en geschilderd, geënt op de waarneming. Daarmee verliet ik voorgoed elk gehengel in mezelf en werd daar de kiem gelegd voor mijn huidige `plein air' schilderen.

De schildersezels werden en worden overal naar toe gesleept waar enkel nog op locatie wordt geschilderd. Geen gepieker of getob in een atelier, maar zelf bespeeld worden door licht en lucht, door kleur en geur, door weer en wind. Daarbij gaat het niet om de visuele werkelijkheid te vangen, maar meer om een visuele impressie die vanaf een zeker moment het werk dicteert en overheerst.

Eigenlijk doet het er niet zoveel toe wat je schildert, alles leent zich daartoe, alleen moet er wel een punt bereikt worden vanwaar het schilderij jou bespeelt.
Niet stilstaan en hoekjes oppimpen, maar doek, oog en hand vormen een steeds werkende en wisselende drie-eenheid; deze kent simpel geen stilstand, alleen het moment dat gestopt moet worden. En zelfs dat moment wordt doorgaans door de tijd bepaald.

Slaagt dit proces dan ben je de visuele waarneming in die zin voorbij, dat de ontstane, ingegroeide, of toegevoegde laag, maker en kijker verheugen en trakteren op klingklare verwondering......verstilling.....eigenlijk van hoop... .alleen waarop?

Rob Jacobs, Engelen, 3-11-2009